---

Waarom help je mij?

De afgelopen dagen zijn een waar circus geweest. Er is zoveel gebeurd, dat het voelt alsof het geen dagen betreft, maar maanden.

In het begin was het een beetje saai. Het enige wat de mysterieuze vreemdeling heeft gedaan is slapen. Wat ik ook deed, hij werd maar niet wakker. Ik heb me flink zorgen gemaakt die hele tijd, want ook al dronk hij half slapend, half bewusteloos wel wat ik hem gaf, hij leek maar niet beter te worden. Meerdere keren per dag voerde ik hem yoghurt of soep, kleine beetjes met een lepeltje schepte ik zo in die voluptueuze mond van hem. Telkens niet meer dan tien lepeltjes, want ik wist niet of hij het allemaal wel binnen zou kunnen houden.

Dat deed hij telkens half slapend en ik was opgelucht dat hij in ieder geval iets binnenkreeg, bang dat ‘zijn mensen’ die op elk moment zouden kunnen arriveren hem dood aan zouden treffen. En ik weet niet wat voor mensen het zijn, maar hij ziet er belangrijk uit en ik denk niet dat ze het op prijs zouden stellen als hun man door mijn schuld dood zou gaan. Al zou het niet geheel mijn schuld zijn, ik bedoel… ik mocht geen dokter bellen en als iemand mij met zo’n dringende, dodelijk gevaarlijke blik vertelt dat ik dat niet mag doen, dan doe ik dat maar niet. Ik bedoel, ik wil nog niet dood. Denk ik soms. Dus ja, ik wilde nog niet dood dus was ik blij dat de mooie vreemdeling die op mijn bank lag nog leefde.

Maar waar had hij dan precies last van? Zijn gezondheidstoestand… het was misschien wel mysterieuzer dan de man zelf. Voor zover ik kon zien, had hij niets gebroken. Hij voelde wel wat warm aan, maar hij had geen koorts. En er was ook nergens bloed te bekennen. Nadat ik hem zijn bovenkleding voorzichtig uit had getrokken, zou het misschien wel zo kunnen zijn dat ik een paar uur lang naar zijn geweldige blote borstkas heb staan staren. Het was zo’n afleiding, dat ik denk dat ik daar wel een halve dag stond tot Patrick mij uit mijn hypnose blafte. Zijn body was in een woord fascinerend (spieren en aders overal) en ik durfde op een gegeven moment niet meer naar hem te kijken, uit angst dat ik hem aan zou willen raken. Want dat had ik ergens in die paar dagen ook wel een beetje gedaan. De verleiding was te groot… ik schaam me er wel een beetje voor, maar ja, ik ben ook maar een mens. Een eenzaam mens dat al heel lang geen seks heeft gehad. Ik vroeg me gewoon af hoe hij zou voelen. En zo gebeurde het dat ik een keer opeens een nieuwsgierig vingertje van zijn ene lichtbruine tepel bewoog naar de andere. Vederlicht, voorzichtig en zonder adem te halen. Na een paar momenten leek het erop dat hij daar niet wakker van werd en mocht ik van mezelf weer ademen.

O, maar als hij daar niet wakker van werd, dan zal hij hier ook waarschijnlijk niet wakker van worden, dacht ik… en deze keer gingen een paar vingers aan de slag, zijn keiharde buikspieren strelend. Ze voelden zacht en hard tegelijkertijd. Ik wilde erin bijten, maar dat deed ik natuurlijk niet. Nee, want ik ben geen wilde of zo… en ik zou nooit misbruik maken van een man die bewusteloos op mijn bank ligt.

Hoe oud zou hij zijn? Hij ziet eruit alsof hij rond de dertig is, maar ik ben niet zo goed met leeftijden dus misschien heb ik dat mis. En hoe zou hij heten? Hij heeft geen ring aan zijn linkerhand, dus hij zal dan niet getrouwd zijn. Hij is belachelijk knap en een verdomd mysterie.

Ineens besefte ik dat ik misschien ook zijn broek en laarzen uit had moeten trekken. Misschien had hij daar ergens een wond? Stom zeg, dat had ik veel eerder moeten doen! Waarom had niemand iets tegen mij gezegd? Ik pakte voorzichtig een laars op en begon er zachtjes aan te trekken tot ik plotseling een licht gegrom hoorde. O, o… iemand was wakker!

Ik sprong snel weg en deed een hand voor mijn mond. Zou hij het door hebben gehad dat ik hem hier als een of andere perverseling aan het betasten was?

Dan… na veel knipperen van die mooie wimpers en een paar kleine kuchjes, deed hij zijn rechter hand langzaam omhoog om het voor zijn gezicht te houden. Eenmaal voor zijn gezicht, deed hij zijn ogen eindelijk helemaal open om zijn eigen hand intens te gaan bestuderen. Zijn aandacht ging uit naar zijn vingers. Hij deed ze dicht en gebruikte ze om een vuist van zijn hand te maken om ze vervolgens weer te openen. Dan spreidde hij zijn vingers en zwaaide er een beetje mee in het rond alsof er iets aan vast zat dat hij weg wilde hebben. Toen keek hij voor het eerst mijn kant op.

Ik ken deze man helemaal niet en weet dus ook niet of ik zijn gezicht goed las, maar het leek erop dat hij een beetje suf was en ook… wat was dat voor een uitdrukking? Hij leek wel chagrijnig te zijn of misschien zelfs een beetje boos? Tja, ik zou waarschijnlijk ook zo kijken als mijn vliegende auto neergestort was en ik bij een wildvreemde, ik weet niet hoe lang zou hebben geslapen (een vreemde die wat van mijn kleren had uitgetrokken en mij als een viezerik aan het betasten was terwijl ik sliep…)

‘Je bent hier een paar dagen geleden aangekomen… ik bedoel… neergestort,’ vertelde ik hem.

Waarom trilt je stem, Angie?

In mijn hoofd antwoordde ik: ‘Nou misschien omdat ik hem aan het seksueel misbruiken was en hij nu zo intens naar me aan het staren is?

Je hebt je best gedaan. Je hebt goed voor hem gezorgd. Meer had je niet kunnen doen. En je bent ook maar een mens.

Ach wat weet jij er nou van. Jij bent maar een spook.

‘Je bent hier een paar dagen geleden aangekomen,’ vertelde ik de gewonde adonis die suf voor zich uitstarend op mijn bank lag terwijl ik aandachtig zijn mooie gelaat bekeek. Zou hij een hersenschudding hebben?

Hij leek ineens uit zijn dagdroom wakker te worden toen hij plotseling de mooiste bruine ogen die ik ooit had gezien op de mijne focuste. Maar, net zo snel als dat gebeurde, verscheen de meest woeste frons die er ooit bestaan heeft. Ik had de neiging om over mijn schouder te kijken of daar iemand anders stond, want hij kon die heftige blik toch onmogelijk tot mij gericht hebben? Wat voor reden zou deze iets wat chagrijnige man kunnen hebben om op die manier naar mij te kijken? Ik had toch niets misdaan?

Jij zou misschien ook zo kijken als je in zijn schoenen stond, Angie…

‘Je vlieg…tuig achtige auto is hier vlakbij neergestort en je zei dat ik niemand mocht bellen en vooral geen dokters…’ Mijn stem klonk belachelijk hoog en trillerig. Zijn frons werd dieper en zijn lippen gingen strak op elkaar, terwijl zijn neusvleugels uitpuilden. Jezus, met deze man wil je echt geen ruzie zeg. Hij is ronduit intimiderend. Zelfs wanneer hij gewond is.

‘Heb je pijn?’ vroeg ik de vreemdeling, zijn gezichtsuitdrukking negerend. Wat was er vredesnaam met die uitdrukking?

Hij drukte zichzelf een beetje overeind en vroeg: ‘Woon je hier alleen?’ Zijn vraag verbaasde mij. Als hij praat ziet zijn mond er wel aangenaam uit… dacht ik ineens. En zijn stem… het klonk bekend of zo… vertrouwd. Diep en warm en een beetje hees.

‘Nee, ik woon hier met Patrick Swayze,’ hij hoefde niet te weten dat ik een vrouw alleen ben. Ik hoopte dat “zijn mensen” nu eindelijk eens zouden komen zodat hij het niet zelf kon ervaren dat ik inderdaad alleen ben.

Hij knipperde weer een paar keer en kneep zijn ogen wanneer hij ze weer op me focuste. Dan haalde hij een van die grote handen door zijn dikke haarbos en zei zuchtend, terwijl hij nog wat rechterop probeerde te gaan zitten: ‘Ik had nooit moeten gaan vliegen. Ik heb hoogtevrees…’

‘Waarom vloog je dan?’ Ik besefte dat ik hem eigenlijk uit zou moeten leggen dat Patrick mijn hond is, maar daar komt hij vanzelf nog wel achter, dacht ik.

Zijn antwoord kwam ietwat geïrriteerd uit zijn mond: ‘Omdat het het risico waard was’. Waarom keek deze man zo naar me? Vond hij het een stomme vraag? Een paar dagen geleden keek hij bewonderend naar mij alsof ik een engel was en nu leek het of ik een stuk stront ben waar hij met zijn dure cowboylaarzen op was gaan staan. Deze man veranderde vaker van bui dan ik kon knipperen. Hij zag mijn verbazing en vervolgde: ‘Omdat ik mijn angst moest overwinnen,’ hij zwaaide met een hand afwijzend alsof hij helemaal geen zin had om ook maar iets aan mij uit te leggen.

Maar dat zei ik allemaal niet tegen hem. Wat ik wel deed is hem vragen: ‘Wie ben jij?’

Hij schudde langzaam zijn hoofd bij wijze van antwoord. Wat? Mocht ik niet weten wie hij is? Dus ik mocht geen dokters bellen en ik mocht ook niet weten wie hij is. Zie je wel dat hij een beroemd persoon is of zoiets?

‘Heb je pijn?’ vroeg ik hem dan, maar sloeg mezelf spreekwoordelijk op mijn kop wanneer ik besefte dat dat waarschijnlijk de stomste vraag was die ik ooit had kunnen stellen, aangezien hij nog steeds op mijn bank lag en zijn ogen nog steeds, naast geïrriteerd ook keken alsof hij flink pijn had ergens.

‘Ja,’ zei hij. Hoe hij erin slaagde dat ene korte woordje zo chagrijnig uit zijn mond te krijgen, dat begreep ik niet helemaal. Deze man heeft daar een talent voor. Ik wilde hem vragen hoe hij dat deed, want dat wilde ik ook kunnen.

‘Waar?’ wilde ik weten. Zijn ogen bewogen op een rare manier en ontzettend langzaam over mijn hele lichaam.

‘Overal,’ kwam zuchtend uit zijn mond. Ik ging voorzichtig naast hem zitten zonder hem aan te raken en bekeek hem nog eens kritisch, want ik kon nog steeds nergens een wond of iets dergelijks detecteren.

‘Er moet toch een specifiek plekje zijn die je aan kunt wijzen?’ Ik keek in zijn mooie geërgerde ogen en hij zuchtte nogmaals terwijl hij er bedenkelijk uitzag.

‘Okay dan… waar doet het dan geen pijn? Wijs eens aan…’

‘Hier,’ hij wees naar zijn voorhoofd.

Ik drukte mijn hand ertegenaan, en het voelde warm en klam. Zonder erover na te denken, drukte ik er voorzichtig een kusje op. Het was een natuurlijke reactie van me. Het hoorde bij mijn moederinstinct (ik ben dan wel geen moeder van een menselijk kind, maar ik heb een boel geitenkinderen). Het was dus een natuurlijke reactie van me waarvan ik pas achteraf ging bedenken dat het misschien een beetje ongepast was. Maar ja ik wilde hem geruststellen en een beetje troosten. Later zou ik hem een paracetamol brengen of zoiets.

Hij reageerde verbaasd en ook… was het een kleine glimlach die ineens op zijn gezicht verscheen?

‘Sorry, dat had ik niet…’ maar terwijl mijn mond de woorden uitte, zag ik hoe hij zijn lange wijsvinger ineens langzaam naar zijn hals bewoog en daar drukte.

‘Doet je nek ook pijn? Of doet het daar juist geen pijn?’ Hij antwoorde door langzaam te knikken. Huh? Had hij nou wel of geen pijn daar? Of vond hij het fijn dat ik hem een kusje had gegeven? Is deze man soms gestoord? Is hij soms met zijn vliegende auto uit een gekkenhuis ontsnapt? Het ene moment keek hij alsof hij me wel zou willen vermoorden en nu wilde hij weer gekust worden?

‘Moet ik er een kusje op geven?’ Hij bewoog zijn hoofd op een neer.

‘Okay dan,’ zei ik en drukte er dan eentje op. Die geur waar ik zo gek van werd, drong weer mijn neus in en deed mij in een soort trance belanden. Mijn hart ging sneller kloppen en ik voelde me alsof ik gehypnotiseerd werd.

Zijn vinger bewoog toen ineens weer en wees deze keer naar zijn wang. Dat haalde me uit de heerlijke dagdroom waar ik me in bevond waarin we naakt in elkaars armen lagen en deze mooie vreemdeling mij de meest geweldige orgasmes gaf die ik ooit had gehad. Ik kuste hem ook op die plek en hij deed deze keer niet eens moeite meer om zijn ondeugende glimlach te verbergen. O, dus hij vond het leuk?

Dit was een spelletje dat hij blijkbaar leuk vond, want hij ding door. Hij wees naar zijn neus en naar zijn oorlel en ik gaf hem daar ook kusjes op. Ondertussen had zijn gezicht een vreemde uitdrukking gekregen. Met elke kus, keek hij steeds een beetje intenser. Dreigender. Totdat hij eruitzag alsof hij op het punt stond mij op te eten. Het was beangstigend, maar opwindend tegelijkertijd.

Misschien moet je hiermee stoppen, Angie. Je hebt geen idee met wie je te maken hebt, zei Mickey. Misschien is hij een serieverkrachter of een moordenaar…

Maar mijn hersens wilden niet luisteren. Ze waren ergens in een andere wereld. Eentje waar het overal naar toffee rook en de mysterieuze man alles met mijn lichaam deed wat ik zo heerlijk vond. Waar alleen zijn handen waren en zijn mond en zijn tong en onze aanrakingen. Waar de seks geen seks was, maar meer een ervaring van loskomen van je lichaam en samenkomen. Samen een worden. Thuiskomen.

Ik zag zijn wijsvinger naar zijn lippen bewegen en ik dacht yes! Die mond… die heerlijke lippen, die wil ik wel kussen! Ik stond dan ook op het punt om hem daar te kussen, tot hij ineens fluisterend zei: ‘Waarom help je mij? Wat wil je van me?’

Ik schudde mijn hoofd om mijn gedachten uit die wilde, vreemde, maar super hete seksuele fantasie te krijgen en antwoordde: ‘Niets. Ik wil gewoon dat het goed met je gaat.’

Dan viel hij achterover en sliep hij weer. Nee, nee nee! Toch niet weer? God. Jezus. Maria en Jozef! Typisch mij weer!